Szanowni Państwo,
Chcielibyśmy zaprezentować Państwu nowy elektrostymulator szwajcarskiej
firmy Compex - Mi Sport 500.
Jest to najbardziej zaawansowane technologicznie urządzenie w swojej klasie.
Może służyć do wzbogacania treningu dla sportowców, jak również do celów
rehabilitacyjno-leczniczych dla ogółu ludzi.
Technologia Muscle Inteligence pozwala na interaktywną stymulację, która
zapewnia zbadanie struktury mięśnia przed elektrostymulacją i późniejsze
zastosowanie optymalnego impulsu elektrycznego.
Elektrostymulator Compex zawiera wiele kategorii i programów pracy w zależności
od motywacji użytkownika: sport, zarządzanie bólem, masaż, estetyka, body
building, rehabilitacja, krążenie.

Mi Sport 500
|
|
|
COMPEX mi SPORT 500 EMS
- Stymulator zawierający wszystkie potrzebne programy pracy
przydatne w twoim treningu.
- Compex mi-Sport500, wykorzystując muscle intelligence technology,
oferuje ci zoptymalizowana sesje elektrostymulacyjną dopasowaną
do twoich osobistych warunków fizjologicznych.
- Jako dodatek do nowoczesnej technologii, Compex mi-Sport500
zawiera trzy nowe programy w kategorii "masaż".
- Elektrody "Easy Snaps" pozwalają na wygodne podłączanie
kabli elektrodowych nawet z tyłu twojego ciała.
Zawartość opakowania:
- Stymulator
- Ładowarka baterii
- Komplet kabli elektrodowych
- Elektrody:
- Instrukcja obsługi angielska i polska
- CD-ROM zawierający Training Planner
Programy pracy w podziale na kategorie:
SPORT:
|
tutaj
do pobrania - opis
programów Compex MI Sport 500
Elektrostymulacja mięśni - Opis
pochodzi z portalu www.fizjo.pl
|
Elektrostymulacja mięśni to zabieg elektroleczniczy, zwany także
elektrogimnastyką, mający na celu wywołanie reakcji motorycznej
mięśnia lub grupy mięśni. Efekt ten może być osiągnięty dzięki dostatecznie
szybkiej zmianie natężenia prądu zarówno stałego jak i zmiennego
o różnej częstotliwości, szerokości oraz kształcie impulsu. Spośród
różnych sposobów wywołania efektu motorycznego w artykule omówione
zostaną możliwości zastosowania przenośnych urządzeń do elektrostymulacji,
generujących prąd stały (najczęściej) o częstotliwości 1-150 Hz
o prostokątnym kształcie impulsu z możliwością regulacji szerokości
impulsu i stosunku praca/odpoczynek.
Celem EMS z wykorzystaniem takich urządzeń, może być reedukacja
utraconej funkcji mięśnia lub grupy mięśni, zwiększenie siły i wytrzymałości,
podniesienie lub obniżenie tonusu, poprawa krążenia obwodowego,
zabezpieczenie przed atrofią, przez poprawę lokalnego krążenia i
podniesienie temperatury zmniejszenie obrzęków lub rozgrzewka, zmniejszenie
spastyczności.
Podstawy fizjologii skurczu mięśni i działania elektrostymulacji
na mięsień
W warunkach fizjologicznych każde włókno mięśniowe jest pobudzane
poprzez ruchową płytkę końcową. Jest to specyficznie ukształtowane
zakończenie neurytu komórki ruchowej przedniego rogu rdzenia kręgowego.
Bodziec nerwowy prowadzi do uwalniania na ruchowej płytce końcowej
acetylocholiny, która wywołuje depolaryzację receptorów membrany
włókna mięśniowego. Upraszczając, można ująć procesy wywołujące
skurcz mięśnia, jako kolejno: elektryczne, chemiczne i ponownie
elektryczne podrażnienie.
Jeden neuron ruchowy zaopatruje poprzez swoje rozgałęzione neuryty
zawsze wiele włókien mięśniowych. Liczba ich jest różna: od 3-5
np.: zewnętrzne mięśnie oka, do nawet ponad 1000 np.: musc. gastrocnemius.
Liczba włókien mięśniowych, unerwionych przez ten sam neuron ruchowy,
określa się jako jednostkę motoryczną, ponieważ w warunkach fizjologicznych
kurczą się zawsze jednocześnie, gdy otrzymują progowy bodziec ze
swojego neuronu.
Gdy bodziec wychodzi z ośrodkowego układu nerwowego, jednostki motoryczne
są zawsze aktywowane asynchronicznie, a więc w różnym czasie. Skutkiem
tego włókna różnych jednostek motorycznych w mięśniu kurczą się
i rozkurczają nie równocześnie. Prowadzi to do równomiernego skurczu
i jednolitego rozdziału siły w pracującym mięśniu. W związku ze
zmianą napięcia i odpoczynku taka asynchroniczna aktywizacja ułatwia
świadome kurczenie mięśnia, ponieważ nie muszą pracować stale te
same jednostki, a zmieniając się, mają czas na odpoczynek.
Zwiększenie siły mięśnia uzyskuje się przez uruchamianie dodatkowych
jednostek motorycznych. Rozwinięcie dużej siły może być więc utrzymane
tylko przez krótki czas. Nie można świadomie aktywizować jednocześnie
wszystkich jednostek, ocenia się, że jednocześnie może pracować
tylko maksymalnie 60-70% wszystkich jednostek. Zwiększanie siły
mięśnia przez odpowiedni trening oparte jest przede wszystkim na
ćwiczeniu współpracy układu nerwowego w mięśniach. Tak "uczymy
się" optymalnej rekrutacji jednostek motorycznych w oparciu
o poprawę wewnątrzmięśniowej koordynacji.
Poza w/w procesem rekrutacji jednostek motorycznych siła skurczu
może być zwiększona przez zwiększenie częstotliwości impulsów z
nerwu. Wynosi ona normalnie 10-50 Hz. Przy niskich częstotliwościach
mięsień reaguje pojedynczymi drgnięciami, które sumują się przy
ok. 50 Hz i stapiają w skurcz tężcowy. Siła tężcowego skurczu jest
zawsze większa niż siła jego pojedynczych jednostek. Zależy to wyłącznie
od częstotliwości pobudzenia, a nie od jego siły.
Rozróżniamy szybko- i wolno-kurczliwe jednostki motoryczne. Powolne
składają się z włókien mięśniowych typu I, które kurczą się wolniej
i słabiej, ale nie męczą tak szybko (tzw. włókna toniczne). Pracują
przeważnie aerobowo - posiadają tlenową przemianę materii. Neurony
motoryczne, które je zaopatrują są mniejsze, a ich aksony cieńsze.
Szybkie jednostki motoryczne składają się z włókien typu II (tzw.
włókna fazowe), które kurczą się szybko i silnie, ale bardzo szybko
ulegają zmęczeniu ze względu na metabolizm beztlenowy. Neurony motoryczne
tych włókien są większe, ich aksony grubsze. Neuron, z charakterystyczną
dla niego częstotliwością impulsów, wywiera troficzny wpływ na włókna
mięśniowe i decyduje o wykształcaniu się ich różnych typów. Przy
normalnej, fizjologicznej pracy mięśnia, najpierw pracują włókna
typu I (natężenie wysiłku małe lub średnie), a włókna typu II pracują
dopiero przy dużej intensywności wysiłku. Oznacza to, że w czasie
przeciętnej, codziennej aktywności ruchowej, aktywne są głównie
włókna typu I, podczas gdy włókna typu II, działają tylko przy szczególnych
lub długotrwałych wysiłkach.
Zewnętrzna elektrostymulacja odwraca te stosunki: prąd impulsowy
drażni mięsień zawsze poprzez nerwy które go zaopatrują, ponieważ
próg pobudzenia aksonu jest znacznie niższy niż próg włókna mięśniowego
(metoda jednobiegunowa elektrostymulacji). Fakt ten uniemożliwia
wywołanie skurczu całkowicie odnerwionego mięśnia - bez końcowego
unerwienia i po zaniku ruchowych płytek końcowych - z wykorzystaniem
metody jednobiegunowej. Poza tym, próg pobudzania grubych aksonów
zaopatrujących typ II jest niższy od progu aksonów cieńszych z typu
I. Stąd wniosek, że elektrostymulacja uaktywnia najpierw włókna
typu II, a dopiero przy większych natężeniach, wszystkie włókna
typu I. Przy dostatecznie wysokim natężeniu stymulacji i częstotliwości
powyżej ok.50 Hz, można liczyć na uaktywnienie wszystkich włókien
stymulowanego obszaru mięśnia skurczem tężcowym.
Efekt motoryczny elektrostymulacji zależy więc przede wszystkim
od działania na włókna typu II, które są na co dzień mniej aktywne,
a które decydują o sile danego mięśnia.
Niektóre parametry stymulacji
Częstotliwość impulsów.
Skurcze fizjologiczne potrzebują częstotliwości mniejszej niż 50
Hz. Taką częstotliwość można stosować w elektrostymulacji w ramach
tzw. pielęgnowania napięcia. Wysokość częstotliwości wpływa zasadniczo
na siłę skurczu mięśnia. Dla skutecznej poprawy siły w ramach elektrogimnastyki
włókno mięśniowe, wzgl. jego nerw, musi być maksymalnie pobudzony.
Daje to pewność, że procesy zmęczenia a następnie superkompensacji
spowodują dostosowanie się do wysokiej wydolności. Mięsień męczy
się tym szybciej, im wyższa jest częstotliwość. Przyczyną tego jest
prawdopodobnie ubytek substancji nośnej na płytce końcowej i/lub
wyczerpanie się zapasu energii we włóknie mięśniowym. Częstotliwość
50 Hz przyjęto za wystarczającą do poprawy siły mięśnia. Częstotliwości
z zakresu 20-30Hz wpływają na przyrost wolnych włókien mięśniowych.
Natężenie (amplituda) impulsu i szerokość impulsu.
Oba te parametry muszą przekroczyć wartość minimalną, aby spowodować
depolaryzację. U osób z obfitą podściółką tłuszczową konieczne jest
często większe natężenie impulsu. Amplitudę impulsu (natężenie prądu)
podaje się w miliamperach (mA), szerokość impulsu w mikrosekundach
(ľs). Im większe natężenie, tym więcej włókien mięśniowych zostaje
aktywizowanych poprzez swoje włókna nerwowe (najpierw grubsze, potem
cieńsze). Natężenie impulsu wzrastające do ok. 100 mA pobudza całkowicie
mięsień, dalszy wzrost natężenia nie daje już wzrostu siły skurczu.
Oba parametry są tak ze sobą powiązane, że i zwiększenie jednego
z nich i obu naraz, wzmaga skurcz mięśnia. Np.: przy stałej szerokości
impulsu wynoszącej 300ľs można zmieniać natężenie impulsu od 15
- 40 mA lub przy stałym natężeniu 40 mA można zwiększać siłę skurczu,
zmieniając szerokość impulsu od 40 - 300ľs.
Czas stymulacji (praca) / czas przerwy (odpoczynek).
Stosunek pomiędzy czasem stymulacji (czasem skurczu) a czasem przerwy
jest jeszcze stale przedmiotem rozważań, i niekiedy dochodzi do
nieprawidłowego zastosowania. W czasie stymulacji aparat wytwarza
serię impulsów o ustalonym natężeniu, szerokości i częstotliwości.
Te parametry muszą być tak dobrane, aby mięsień był w czasie skurczu
możliwie najbardziej wyeksploatowany, gdyż to uruchamia procesy
adaptacji a w następstwie zwiększenie siły. Uzyskuje się to przy
maksymalnym tężcowym skurczu przy czasie stymulacji wynoszącym 5
- 10 sek. W następującej potem przerwie mięsień może odpocząć przed
następną serią impulsów. Proces odpoczynku polega na wypełnieniu
wewnątrzmięśniowych magazynów energii oraz na czynnościowym odnowieniu
motorycznej płytki końcowej. Optymalny jest stosunek stymulacji
do przerwy wynoszący 1 : 5. Przy czasie stymulacji równym 10 sek.,
z przerwą wynoszącą 50 sek., można prowadzić trening elektrostymulacyjny
przez dłuższy czas, bez wyraźnego zmęczenia mięśnia. Jeśli jednak
skrócimy przerwę, już po kilku minutach występuje wyraźne zmęczenie
mięśnia.
Działanie elektrostymulacji na zdrowy (prawidłowo unerwiony)
mięsień.
Liczne są doniesienia na temat pozytywnego działania elektrostymulacji
na siłę mięśnia. Bardzo ważne jest pytanie, czy przyczyną pozytywnych
wyników jest poprawa funkcji zespołu nerwowo - mięśniowego, czy
też zachodzą w mięśniu zmiany strukturalne, powodujące zwiększenie
masy mięśniowej i poprawę przemiany materii. Pod wpływem elektrostymulacji
powiększa się zarówno siła jak i obwód stymulowanego mięśnia. Zmniejszeniu
ulega ilość podskórnej tkanki tłuszczowej w jego najbliższej okolicy.
Średnica włókien mięśniowych zwiększa się. Każde włókno mięśniowe
posiada wiele tysięcy jąder odpowiedzialnych za regulowanie wewnątrzkomórkowych
procesów budowy i rozpadu oraz całej przemiany materii. Po elektrostymulacji
zwiększa się liczba jąder i ich wielkość. Stwarza to warunki do
pogrubienia poszczególnych włókien mięśni. Zwiększeniu liczby jąder
towarzyszy podwyższenie zawartości DNA w poszczególnych jądrach,
co przemawia za zwiększoną aktywnością komórek w kierunku odbudowy
tkanki mięśniowej. Elektrostymulacja ma większy wpływ na włókna
typu II - 35-55% zmian, podczas gdy na zmiany w typie I przypada
około 10-20 %. Poprawia się także kapilaryzacja (poprawa ukrwienia)
stymulowanego mięśnia bez względu na wartość częstotliwości impulsów.
Wyżej opisane, pozytywne efekty (zwiększenie masy i aktywacja mięśnia),
osiągnąć można wykonując elektrostymulację przez kilka tygodni,
codziennie lub trzy razy w tygodniu, przez 20-30minut, wykorzystując
prąd impulsowy o częstotliwości 50-100Hz, szerokości impulsu 150-300ľs.
Czas trwania stymulacji 10sek. i czas odpoczynku 50 sek. (stosunek
praca : odpoczynek - 1:5).
Wskazania do stosowania elektrostymulacji mięśni
U ludzi zdrowych metoda elektrogimnastyki może wspomagać trening
sportowy, przede wszystkim w tych dyscyplinach, które wymagają maksymalnej
siły i szybkości (szczególny udział włókien typu II) a także jako
element rozgrzewki. W sporcie wyczynowym zaniedbywany jest często
trening mięśni antagonistów. Prowadzi to do zaburzeń równowagi mięśniowej
i odbija się niekorzystnie na stawach. Elektrostymulacja może pomóc
w utrzymaniu odpowiednich proporcji. Interesujący może być także
redukujący wpływ elektrostymulacji, na tkankę tłuszczową w bezpośredniej
bliskości stymulowanego mięśnia.
Typowym wskazaniem do elektrostymulacji są zaniki mięśniowe po unieruchomieniu
stawów. Przeciwdziałać zanikom można wykonując elektrostymulację
w opatrunku gipsowym. Przepływ prądu oraz poprawa ukrwienia sprzyjają
gojeniu się złamania.
Wykorzystując możliwość wybiórczej stymulacji, można usunąć nierównowagę
siły mięśniowej w obrębie różnych części tego samego mięśnia. Np.:
dolegliwości stawu rzepkowo-udowego często spowodowane są dysfunkcją
głowy przyśrodkowej mięśnia czworogłowego uda. Dzięki elektrostymulacji,
w sposób wybiórczy możemy wzmocnić ten mięsień.
Pacjenci po operacjach na stawach lub z powodu bolesności stawu
podczas ruchu, często nie potrafią uruchomić mięśni sterujących
danym stawem, zarówno z powodu odruchowego "zahamowania mięśni
przez chory staw", jak i ze strachu przed bólem. Elektrostymulacja
wywołuje skurcz mięśnia, pokazując Pacjentowi, jakie ćwiczenie powinien
wykonać oraz przekonuje go, że napięcie mięśnia nie musi wiązać
się z bólem. Jest to jakby "torowanie nerwowo - mięśniowe"
w sensie sygnału dośrodkowego, który ułatwia Pacjentowi późniejszą,
własną aktywność.
Z podobnym zastosowaniem mamy do czynienia w przypadku konieczności
wyegzekwowania napięcia mięśni dna miednicy. Ich dysfunkcja często
leży u podstaw problemów z trzymaniem moczu i kału. W początkowym
okresie reedukacji funkcji pojawia się problem nauczenia Pacjenta
napinania określonych grup mięśni. Z pomocą przychodzi elektrostymulacja.
Poprzez odpowiednio zaaplikowane, specjalne elektrody waginalną
lub rektalną, impulsy elektryczne wywołują skurcz odpowiednich grup
mięśni, zwiększają ich siłę i są jednocześnie źródłem bodźców dośrodkowych.
Naprzemienna stymulacja agonistów i antagonistów, za pośrednictwem
odruchu rdzeniowego, wpływa na normalizację patologicznego napięcia
mięśniowego. W ten sposób można uzyskać okresowe zmniejszenie spastyczności.
Naprzemienne skurcze i rozkurcze mięśnia podczas elektrostymulacji
aktywują działanie pompy mięśniowej, co może być pomocne w przypadkach
zaburzeń krążenia obwodowego.
Efekt miorelaksacji i zwiększonego ukrwienia w obrębie stymulowanej
grupy mięśni można wykorzystać jako przygotowanie przed dalszą kinezyterapią
lub terapią manualną.
|
Poniżej możecie Państwo
przejżeć materiały o elektrostymulatorach Compex i naszej wspólpłracy
ze sportowcami najwyższej klasy Justinne Henin-Arden, Hermann Maier, Aleksander
Popov.

NOWY PRODUKT COMPEX ENERGY DOSTĘPNY JUŻ NIEBAWEM
relacja ze światowej premiery nowego elektrostymulatora
podczas Targów Sportowych ISPO Winter 2004.
do
pobrania tutaj
Do grona wybitnych
sportowców współpracujących z firmą Compex dołączył legendarny pływak
rosyjski "Car" Aleksander Popov"
TUTAJ możesz zobaczyć
relację zdjęciową z tego wydarzenia
Związana z COMPEX Justine HENIN-HARDENNE
zdobyła złoty medal w grze pojedynczej tenisie ziemnym na Igrzyskach Olimpijskich
w ATENACH 2004. Gratulujemy.

BT Sport gratuluje Hermannowi Maierowi zdobycia
Kryształowej Kuli!
Zwyciężczyni
Australian Open 2004 Justine Henin-Arden z Compex'em":
__________________________________________
- podstawowe informacje o elektrostymulatorach
COMPEX
wraz z opiniami Hermanna Maiera i Justine Henin w języku angielskim

__________________________________________
- w celu otrzymania instrukcji obsługi urządzenia Compex MI Sport 500
w języku polskim prosimy o kontakt:
Rafał Babiński
- boncza@btsport.pl
GSM +48507195218
__________________________________________
- instrukcja obsługi urządzenia
compex mi sport 500
w języku angielskim (pełna wersja z rysunkami)

__________________________________________
Powyższe
pliki zapisane są w formacie pdf, do odczytania których potrzebny jest
program Acrobat Reader który można ściągnąć tutaj
|